Appendix A: Goods and "Relationships"

Aristoteles (Politika i. 4. 1253ᵇ, 23–25) insanların yaşam ve refah araçlarını “mallar” olarak adlandırır. Eskiçağ halklarının insan ilişkilerine baktığı ağırlıklı olarak etik bakış açısı, eskiçağ yazarlarının fayda ile malların doğasına ilişkin görüşlerine yansır; tıpkı ortaçağ yazılarında dinî bakış açısının baskın olması gibi. Ambrosius “nihil utile, nisi quod ad vitae illius eternae prosit gratiam,”¹¹⁰ der ve iktisadi görüşleri ortaçağa ait olan Louis Thomassin bile Traité du négoce et de l'usure (Paris, 1697, s. 22) adlı eserinde, “l'utilité même se mesure par les considérations de la vie éternelle,” diye yazar.¹¹¹ Daha yeni yazarlar arasında, François V. de Forbonnais malları (biens) şöyle tanımlar: “les propriétés qui ne rendent pas une production annuelle, telles que les meubles précieux, les fruits destinés à la consommation.”¹¹² (Principes économiques, E. Daire [ed.], Mélanges d'économie politique içinde, Paris, 1847, I, 174–175) ve bunları “richesses” ile (gelir getiren mallar) karşılaştırır. Benzer bir ayrım, farklı bir anlamda, Du Pont tarafından da yapılır (Physiocratie, Leyden, 1768, s. cxviii).

“Mal” sözcüğü, günümüz biliminin özel anlamında, ihtiyaçları onların tatmin araçlarıyla karşılaştırıp ikincilere mal (biens) diyen Guillaume F. Le Trosne (De l'intérêt social, Paris, 1777, s. 5–6) tarafından zaten kullanılmıştı. Ayrıca bkz. Jacques Necker, Sur la législation et le commerce des grains, Paris, 1775, s. 17–24. Jean Baptiste Say (Cours complet d'économie politique pratique, Paris, 1840, I, 65) malları (biens) şöyle tanımlar: “les moyens que nous avons de satisfaire [nos besoins].”

Almanya'da mal kuramının gelişimi şunlardan görülebilir: Julius v. Soden (Die Nazional-Oekonomie, Leipzig, 1805, I, 39–40) bir malı tüketim nesnesi olarak tanımladı; L.H. v. Jakob (Grundsätze der National-Oekonomie, Halle, 1825, s. 30) bir malı “was zur Befriedigung menschlicher Bedürfnisse geschickt ist” olarak tanımladı;¹¹³ Gottlieb Hufeland (Neue Grundlegung der Staatswirthschaftskunst, Wien, 1815, I, 15) onu “jedes Mittel zu einem Zwecke eines Menschen” olarak tanımladı;¹¹⁴ Henri Storch (Cours d'économie politique, St. Petersburg, 1815, I, 56–57) şöyle dedi: “L'arrêt que notre jugement porte sur l'utilité des choses . . . en fait des biens.”¹¹⁵ Bu başlangıçlardan hareketle, Friedrich Carl Fulda (Grundsätze der ökonomisch-politischen oder Kameralwissenschaften, Tübingen, 1816, s. 2) malları “diejenige [Sachen], welche der Mensch zu diesem Zweck [Befriedigung geistiger und physischer Bedürfnisse] als Mittel anerkennt” olarak tanımlar¹¹⁶ (ancak krş. Hufeland, a.g.e., I, 22 vd.). Wilhelm Roscher (Grundlagen der Nationalökonomie, Yirminci baskı, Stuttgart, 1892, s. 2) onları “alles dasjenige was zur. . . Befriedigung eines wahren menschlichen Bedürfnisses anerkannt brauchbar ist” olarak tanımlar.¹¹⁷

Sir James Steuart, An Inquiry into the Principles of Political Oeconomy (London, 1767, I, 360 vd.) adlı eserinde malları şeyler, kişisel hizmetler ve haklar olarak çoktan ayırmıştı. Haklar kategorisine pazarlanabilir ayrıcalıkları ya da muafiyetleri bile dahil etmişti (s. 370). Say (a.g.e., s. 530–531) bir hukuk bürosunu, bir tüccarın sahip olduğu peştemaliyeyi (goodwill), gazete işletmelerini ve hatta bir askerî liderin itibarını mal (biens) olarak saydı. Friedrich v. Hermann (Staatswirthschaftliche Untersuchungen, München, 1874, s. 103 vd.) çok sayıda ilişkiyi dışsal mallar kavramı altına dahil eder (konukseverlik, sevgi, aile, gelir getiren istihdam vb. ilişkileri) ve bunları, özel bir mal kategorisi olarak maddi mallardan ve kişisel hizmetlerden ayırır. Roscher (a.g.e., s. 8) devleti “ilişkiler” arasında sayarken, Albert E.F. Schäffle (Die nationalökonomische Theorie der ausschliessenden Absazverhältnisse, Tübingen, 1867, s. 12) “ilişkiler” kavramını “übertragbare, durch private Beherrschung des Absatzes und durch Verdrängung der Concurrenz ausschliessend gemachte Renten” ile sınırlandırır. Bu pasajda Schäffle “rant” terimini kendine özgü bir anlamda kullanır. (Bkz. Schäffle, Das gesellschaftliche System der menschlichen Wirtschaft, Tübingen, 1873, I, 208 vd.; ayrıca Soden, a.g.e., I, 25 vd.; ve Hufeland, a.g.e., I, 30.)

Bir sonraki paragraf burada özgün metinde bir dipnot olarak görünür.,TR. ↩
“Werthquote.” Menger bu önermenin altında yatan argümanı 163 ile 165. sayfalar arasında uzun uzadıya sunar. Ancak açıklayıcı bir not ↩
Bu paragrafın geri kalanı özgün metinde bir dipnottur.,TR. ↩
Daha yüksek dereceden mallar olarak görülmesi gereken yalnızca teknik üretim araçları değildir, genel olarak insan ihtiyaçlarının giderilmesi için ancak başka daha yüksek dereceden mallarla birleştirilerek kullanılabilen tüm mallardır. Bir toptancı tüccarın perakendeciye ancak sermaye kullanarak, taşıma masraflarına katlanarak ve çeşitli belirli emek hizmetlerinden yararlanarak aktarabileceği mallar, daha yüksek dereceden mallar olarak görülmelidir. Bir bakkalın elindeki mallar için de aynısı geçerlidir. Spekülatör bile spekülasyonunun nesnelerine en azından girişimci faaliyetlerini ve sermaye hizmetlerini, çoğu kez de depolama hizmetlerini, ardiyelemeyi vb. ekler (bkz. Hermann, op. cit., s. 65). ↩
“gebunden.”,TR. ↩
Diğer koşullar eşit olmak üzere, bir üretim sürecinin verimliliği ve kullanılan sermaye hizmetlerinin değeri, üretim sürecinin gerektirdiği zaman dilimi uzadıkça daha büyük olduğundan, çok farklı sürelerdeki üretim süreçlerinde kullanılabilen ve bu nedenle bize, kendi seçimimize göre, farklı zaman noktalarında farklı değerlerde tüketim malları sağlayan daha yüksek dereceden malların değerleri, şimdiki zamana göre dengeye getirilir. ↩
Bir sonraki paragraf burada özgün metinde bir dipnot olarak görünür.,TR. ↩
Bu paragrafın geri kalanı özgün metinde bir dipnottur.,TR. ↩
H.v. Mangoldt, Die Lehre vom Unternehmergewinn, Leipzig, 1855, s. 36 vd. ↩
Menger burada uzun bir dipnot ekler; bu dipnot metne bu bölümün son üç paragrafı olarak dâhil edilmiştir.,TR. ↩
N.F. Canard, Principes d’économie politique, Paris, 1901, s. 5 vd.; Carey, op. cit., III, 131 vd.; Frédéric Bastiat, Harmonies économiques, in Oeuvres complètes de F. Bastiat, Paris, 1893, VI, 297 vd.; Max Wirth, Grundzüge der National-Oekonomie, Köln, 1871, I, 284 vd.; Hermann Roesler, Grundsätze der Volkswirthschaftslehre, Rostock, 1864, s. 500–513. ↩
Bu paragrafın geri kalanı özgün metinde bir dipnottur.,TR. ↩ ↩²
Ricardo, Principles of Political Economy and Taxation, ed. E.C.K. Gonner, Londra, 1891, s. 44–61 ve 392–420. ↩
Bkz. Karl Rodbertus, Zur Beleuchtung der sozialen Frage, Berlin, 1890, I, 89 vd. ↩
Rodbertus (op. cit., s. 117 vd.) toplumsal kurumlarımızın, sermaye ve toprak sahiplerinin emek ürününün bir kısmını emekçilerden almasını ve böylece çalışmadan yaşamasını olanaklı kıldığını ileri sürer. Argümanı, bir üretim sürecinin tüm sonucunun emeğin ürünü olarak görülmesi gerektiği yanlış varsayımına dayanır. Oysa emek hizmetleri üretim sürecinin etkenlerinden yalnızca biridir ve toprak ile sermaye hizmetleri dâhil diğer üretim etkenlerinden daha yüksek bir derecede iktisadi mal değildir. Bu nedenle kapitalistler ve toprak sahipleri emekçilerden aldıkları şeyle değil, tıpkı emek hizmetleri gibi hem bireyler hem de toplum için değere sahip olan toprak ve sermaye hizmetleriyle yaşarlar. ↩
Bir toprak parçasının değeri, hizmetlerinin beklenen değeriyle belirlenir, bunun tersiyle değil. Bir toprak parçasının değeri, gelecekteki tüm hizmetlerinin şimdiki zamana iskonto edilmiş beklenen değerinden başka bir şey değildir. Dolayısıyla toprağın hizmetlerinin beklenen değeri ne kadar yüksek ve sermayenin hizmetlerinin değeri (faiz oranı) ne kadar düşük olursa, toprağın değeri o kadar yüksek olur. Malların değerinin fiyatlarının temeli olduğunu daha sonra göreceğiz. Toprak fiyatının, bir halkın iktisadi büyüme dönemlerinde düzenli olarak hızla yükseldiğinin gözlemlenebilmesi, bir yandan toprak rantındaki artıştan, öte yandan faiz oranındaki düşüşten kaynaklanır. ↩
Berlin'de, günde 15 saat çalışan bir terzi kadın geçimi için gereken parayı kazanamaz. Geliri yiyecek, barınma ve yakacak odunu karşılar, ama en zorlu çalışkanlıkla bile giyim için yeterince kazanamaz (bkz. Carnap, in Deutsche Vierteljahrsschrift, 1868, kısım II, s. 165). Benzer koşullar diğer büyük şehirlerin çoğunda da gözlemlenebilir. ↩
Bir emekçinin yaşam standardı geliriyle belirlenir, geliri yaşam standardıyla değil. Ne var ki, neden ile sonucun garip bir karışımı içinde, bunun tersi olan ilişki yine de çoğu kez savunulmuştur. ↩
VII. Bölüm'e. VII. Bölüm'ün 3 ve 4 numaralı notlarına bakınız.—TR. ↩
Sonraki iki paragraf özgün metinde, üç önceki paragrafın başındaki “labor services” ifadesinden sonra tek bir dipnot olarak görünür.,TR. ↩
Sermaye hizmetleri söz konusu olduğunda fiyat oluşumunun özel bir niteliği, daha sonra göreceğimiz gibi, bu hizmetlerin olağan olarak sermayenin kendisini sermaye hizmetlerinin alıcısının eline geçirmeksizin satılamayacağı olgusundan kaynaklanır. Bunun sonucunda sermaye sahibi için, kendisine bir prim ile telafi edilmesi gereken bir risk doğar. ↩
Bkz. Schüz, “Ueber die Renten der Grundeigenthümer und den angeblichen Conflict ihrer Interessen mit denen der übrigen Volksklassen,” Zeitschrift für die gesammte Staatswissenschaft, XI (1855), 171 vd. ↩
Adam Smith, op. cit., s. 13. ↩
Bu paragrafın geri kalanı burada özgün metinde bir dipnot olarak görünür.,TR. ↩
Metindeki rakamların, söz konusu tatminlerin önem büyüklüklerini mutlak değil yalnızca göreli olarak sayısal biçimde ifade etmeyi amaçladığını belirtmeme herhalde gerek yoktur. Bu nedenle, iki tatminin önemini örneğin 40 ve 20 ile gösterdiğimde, yalnızca bu iki tatminden ilkinin ilgili iktisadi karar veren birey için ikincisinin iki katı önemde olduğunu söylemiş olurum. ↩
Bu mülahazalar, ticaretin üretkenliğini reddeden bir dizi iktisat yazarının (örneğin daha yakın dönem Alman yazarları arasında Lotz ve Rau) görüşünü tümüyle çürütür. Bir iktisadi mal mübadelesinin, iki taraftan her birinin iktisadi durumu üzerindeki etkisi, daima sanki yeni bir servet nesnesi onun mülkiyetine girmiş gibidir. Bu nedenle ticaret, sınai ya da tarımsal faaliyetten daha az üretken değildir. ↩
Bir sonraki paragraf, özgün metinde burada bir dipnot olarak yer almaktadır.,TR. ↩
“die menschlichen Wirthschaften”,TR. ↩
Carey’nin tüccarları, iktisadi mübadele işlemleri için mevcut fırsatların kullanılmasından doğan kazancın bir kısmını talep ettikleri için iktisadi asalaklar olarak resmetmesi (op. cit., III, 23–25), ticaretin üretkenliğine ilişkin hatalı fikirlerine dayanır. ↩
Özgün metinde bu noktada bir dipnot olarak yer alan malzeme için bkz. Ek F (s. 305).,TR. ↩
$B_{1}$ ’in $B_{2}$ ’yi iktisadi olarak dışladığını söylediğimde, $B_{2}$ ’nin mübadeleden fiziksel zor kullanımıyla ya da hukuki ehliyetsizlik nedeniyle dışlandığını kastetmiyorum. Bu ayrım önemlidir, çünkü $B_{2}$ pekâlâ birkaç yüz kile tahıla sahip olabilir ve böylece A’nın atını edinmeye fiziksel ve hukuki olarak gücü yetebilir ama yine de onu edinmemeyi seçebilir. Eğer onu edinmiyorsa, nedeni iktisadi nitelikte olmalıdır; yani 29 kileden daha büyük bir miktar tahıldan vazgeçerek, ihtiyaçlarının tatminini mübadele olmadan sağlayacağından daha iyi sağlamış olmazdı. ↩
Ele aldığımız durumda fiyatın 30 ile 80 kile tahıl arasında oluşması yerine tam olarak 30 birimde belirleneceği görüşü doğabilir. Bu sonuç, önceden hiçbir asgari fiyatın belirlenmediği ya da 30 kile tahılın altında belirlendiği bir açık artırma satışıyla uğraşıyor olsaydık doğru olurdu. Her iki durumda da A, açık artırmanın doğası gereği 30 kile fiyatına razı olmaya zorlanırdı ve genel olarak açık artırmalardaki olağandışı fiyat oluşumunun nedenleri benzer ilişkilerde aranmalıdır. Ne var ki iktisadi karar veren birey A, baştan itibaren bir açık artırma sözleşmesiyle kendini bağlamaz ve çıkarını tam bir özgürlükle gözetebilirse, A ile B arasındaki bir mübadelede atın fiyatının 79 kile tahıla ulaşmaması için iktisadi bir neden olmadığı gibi, 30 kilede belirlenmemesi için de bir neden yoktur. ↩
Bir sonraki paragraf, özgün metinde burada bir dipnot olarak yer almaktadır.,TR. ↩
Bir tekelcinin, bir rakibin piyasaya girişine karşı konumunu en saldırgan biçimde savunmasından daha yaygın bir olgu yoktur. Ne var ki rakip kendini kabul ettirdikten sonra onunla bir anlaşmaya varmasını görmek de aynı ölçüde yaygındır. Tekelcinin ilk çıkarı, bir rakibin yerleşmesini engellemektir. Ama yine de bir rakip kendini sağlamca yerleştirmeyi başarmışsa, onun iktisadi çıkarı, bir rakibin yerleşmesinden sonra dahi bir tekel politikasının mümkün olduğu her durumda, bu ikinci firmayla birlikte değiştirilmiş bir tekel politikası izlemekten ibarettir. Bu türden durumlarda keskin rekabet, genellikle iktisadi karar veren her iki birey için de dezavantajlıdır. Bu yüzden başlangıçta birbirine bu denli düşman olan iki rakip, genellikle hızla bir anlaşmaya varır ↩
Bkz. Gustav Schmoller, “Die Lehre vom Einkommen in ihrem Zusammenhang mit den Grundprinzipien der Steuerlehre,” Zeitschrift für die gesammte Staatswissenschaft, XIX (1863), 53. ↩
Menger'in "fayda" terimini kullanımı, kendisinin ona yüklediği anlam sürekli akılda tutulmadıkça modern okurlar için kafa karıştırıcı olabilir. Bu anlam, terimi şimdi "marjinal fayda" denen kavramı belirtmek için kullanmasına izin vermez. Bir şeyin, bir şeyin marjinal faydası (bizim anlamımızda) sıfır olsa bile, o şeyin mevcut tüm birimleri birlikte sıfırdan büyük bir toplam fayda (bizim anlamımızda) sağlıyorsa, o şeyin "faydası" vardır (Menger'in terim anlamında). Genel olarak Menger, "fayda" kavramının tamamen nesnel olduğunu ve psikolojik içerikten yoksun olduğunu ileri sürer. Onu, bir mal türü ile bir insan ihtiyacı arasındaki soyut bir ilişki olarak tasvir eder (bir bireyin "somut ihtiyaçlarından" ayırt edilen genel bir anlamda — bkz. II. Bölüm'ün 4 numaralı notu). Bu nedenle fayda, Menger'e göre, malların niteliğinin (ve dolayısıyla iktisadi niteliğin) yalnızca bir önkoşuludur, fakat değerle hiçbir niceliksel ilişkisi yoktur. Bu sebeple o, "fayda"nın "kullanım değeri" ile herhangi bir şekilde özdeşleştirilmesini reddeder (ayrıca bkz. bu bölümün 3 numaralı notu ve C, D ve G Ekleri). "Marjinal fayda" teriminden yoksun oluşunun, bu kavramı dile getirip işlemesinin önünde hiçbir engel oluşturmadığı elbette açıktır. — TR. ↩
Proudhon'u, op. cit., s. 59 vd., kullanım değeri ile değişim değeri arasında uzlaşmaz bir çelişki bulunduğunu öne sürmeye yönelten işte bu hataydı. ↩
Wilhelm Roscher, Ansichten der Volkswirthschaft aus dem geschichtlichen Standpunkte, Leipzig, 1861, s. 117; Bruno Hildebrand, “Naturalwirthschaft, Geldwirthschaft und Creditwirthschaft,” Jahrbücher für National-Oekonomie und Statistik, II (1864), 17; H.v. Scheel, ↩
Bu paragrafın geri kalanı ve bir sonraki paragraf, özgün metinde burada tek bir dipnot olarak yer almaktadır.,TR. ↩
Özgün metinde burada bir dipnot olarak yer alan malzeme için bkz. Ek H’nin ilk paragrafı (s. 308).,TR. ↩
"yaşamın ahlaki bakımdan akılcı amaçlarının her yönden gerçekleştirilmesine bilinçli olarak yöneltilmiş." ↩
Özgün metinde burada bir dipnot olarak eklenen malzeme için bkz. Ek H’nin son yedi paragrafı (s. 309).,TR. ↩
Bir sonraki paragraf, özgün metinde burada bir dipnot olarak yer almaktadır.,TR. ↩
Bir malın pazarlanabilirliği, bir halkın artan ihtiyaçları ve artan zenginliğiyle genellikle önemli ölçüde yükselir. Ne var ki birkaç malın pazarlanabilirliği bu etmenlerle azalır. Yoksul bir ülkede kolayca satılabilen, ama ülke iktisadi olgunluğa ulaşır ulaşmaz fiilen satılamaz hale gelen bir dizi mal vardır (bkz. s. 234–5). ↩
Theodor Mommsen, Geschichte des römischen Münzwesens, Berlin, 1860, s. v–xx ve 167 vd.; Carnap, “Zur Geschichte der Münzwissenschaft und der Werthzeichen,” Zeitschrift für die gesamte Staatswissenschaft, XVI (1860), 348–396; Friedrich Kenner, “Die Anfänge des Geldes in Alterthume,” Sitzungsberichte der Kaiserlichen Akademie der Wissenschaften zu Wien: Philologisch-Historische Classe, XLIII (1863), 382–490; Roscher, op. cit., s. 36–40; Hildebrand, op. cit., s. 5; Scheel, op. cit., s. 12–29; A.N. Bernardakis, “De l’origine des monnaies et de leurs noms,” Journal des Economistes, (Üçüncü Seri), XVIII (1870), 209–245. ↩
Aşikâr nedenlerle, bu cümledeki ve izleyen cümledeki “Geld” ve “gelten” sözcükleri çevrilmeden bırakılmıştır.,TR. ↩
Özgün metinde burada bir dipnot olarak yer alan malzeme için bkz. Ek I’nin ilk iki paragrafı (s. 312).,TR. ↩
Paranın kökeninde bir etmen olarak âdet, Condillac tarafından vurgulanır, op. cit., s. 286–290 ve G.F. Le Trosne, De l’intérêt social, Paris, 1777, s. 43 vd. ↩
Özgün metinde burada bir dipnot olarak eklenen malzeme için bkz. Ek J (s. 315).,TR. ↩
E. Toprak, sermaye ve emek hizmetlerinin değeri. ↩
Bu yöndeki girişimlere ilişkin not. ↩
Malların değeri, yalnızca gelecekteki tatminleri güvence altına aldıkları için kazandıkları öneme dayanır. ↩
Ricardo, Principles of Political Economy and Taxation. ↩
İktisadileştiren insanlar için toprak hizmetlerinin değerini açıklayan ilke. ↩
Bkz. s. 121 ve 141. ↩
Yüksek dereceli malların değer belirleme ilkesi. ↩
Bir kunduz derisi, Hudson’s Bay Company’nin birçok bölgesinde hâlâ mübadele değerinin birimidir. Üç sansar bir kunduza, bir beyaz tilki iki kunduza, bir kara tilki ya da bir ayı dört kunduza ve bir tüfek 15 kunduza eşittir (“Die Jäger im nördlichen ↩
Roscher, op. cit., s. 313–314’teki 13. not. ↩
Réflexions sur la formation et la distribution des richesses, Oeuvres de Turgot içinde yeniden basılmıştır, G. Schelle tarafından yayına hazırlanmıştır, Paris, 1913–23, II, 554. Ayrıca bkz. Roscher, op. cit., s. 297–303, Knies, op. cit., s. 262. ↩
Bu konuda özellikle bkz. J.A.R. v. Helferich, Von den periodischen Schwankungen im Werth der edeln Metalle von der Entdeckung Amerikas bis zum Jahre 1830, Nürnberg, 1843. ↩
Bunların, Bölüm V’te fiyat oluşumunun arasında gerçekleşmesi gereken sınırlar olarak betimlenen sınırlar olmadığı belki de aynı ölçüde aşikârdır. Başka yorumlar mümkün olabilir, ama bu pasajdaki “sınırlar”ın, iki pazarlıkçının bir pazarlık sürecinde keyfî başlangıç noktaları olarak seçtiği teklifler ve öneriler olması olasıdır; satıcı aşağı inmeyi, alıcı ise yukarı çıkmayı tasarlar. Menger’in, izleyen ikinci paragraftaki “talep fiyatı” ve “arz fiyatı”nın o paragrafın Bölüm V’te betimlenen sınırlar olduğunu görünüşte ima etmesine rağmen, bunlar belli ki buradaki yün piyasası “sınırlar”ıyla aynı niteliktedir.,TR. ↩
Bkz. yukarıdaki 20. not.,TR. ↩
Yani, bu malların A için öznel eşdeğeri, A tarafından beklenen fiyattır. Özgün Almanca pasaj şöyledir: “der voraussichtlich dafür zu erzielende Preis ist für das wirthschaftende Subject A allerdings der Regel nach das Aequivalent dieser Güter.” ,TR. ↩
Bu fark bilimimizde henüz yeterince gözlemlenmemiş olsa da, hukuk öğrencilerinin tarafında uzun süredir ayrıntılı incelemelerin konusu olmuştur. Bu soru, tazminat talepleri olan durumlarda ve aynı şekilde ↩
Aristoteles, paranın insanların ticaretinde bir ölçü işlevi gördüğünü daha o zaman gözlemlemiştir (Ethica Nicomachea V. 5. 1133ᵇ, 16; ve ix, 1. 1164ᵃ, 1). Paranın kökenini yalnızca ya da ağırlıklı olarak iktisadi karar veren insanların “mübadele değeri” ya da fiyatlar için bir ölçüye duydukları ihtiyaca dayandıran ve değerli madenlerin para niteliğini onların bu amaca özel uygunluğuna bağlayan yazarlar arasında, şunları burada anmak isterim: Carlo Antonio Broggia, Trattato delle monete, (1743’te yayımlandı) Scrittori classici Italiani di economia politica içinde, Milano, 1803–05, IV, 304; Pompeo Neri, Osservazioni sopra il prezzo legale delle monete, (1751’de yayımlandı) a.g.e. içinde, VI, 134 vd.; Ferdinando Galiani, Della moneta, a.g.e. içinde, XII, 23 vd. ve 120 vd.; Antonio Genovesi, Lezioni di economia civile, a.g.e. içinde, XV, 291–313 ve 333–341; Francis Hutcheson, A System of Moral Philosophy, Londra, 1755, II, 55–58; David Ricardo, op. cit., s. 40; Storch, op. cit., I, 45 vd.; Lorenz v. Stein, System der Staatswissenschaft, Stuttgart, 1852, I, 217 vd.; Albert E.F. Schäffle, Das gesellschaftliche System der menschlichen Wirthschaft, Tübingen, 1873, I, 221 vd. ↩
Bir sonraki iki paragraf, özgün metinde burada bir dipnot olarak yer almaktadır.,TR. ↩
Bu kuramın başlıca temsilcileri, on yedinci yüzyılın büyük İngiliz filozoflarıdır. Hobbes, insanların hemen tüketmeyi amaçlamadıkları bozulabilir serveti koruma ihtiyacından yola çıkar ve bu amaca, bozulabilir servetin madeni paraya dönüştürülmesiyle (“concoctio”) nasıl ulaşılabileceğini gösterir. Ayrıca servetin böylece nasıl daha kolay taşınabileceğini de gösterir (Leviathan, A.D. Lindsay tarafından yayına hazırlanmıştır, “Everyman’s Library,” Londra, 1914, s. 133). Locke da aynı noktaya değinir (Two Treatises of Government ve Further Considerations concerning Raising the Value of Money, The Works of John Locke içinde, 12. baskı, Londra, 1824, IV, 364–365 ve 139 vd.). ↩
Menger, Bastian’dan aktardığı pasajların kaynaklarını vermez ve bunları, erişebildiğimiz Adolph Bastian’ın yayımlanmış eserlerinde bulamadık. Menger’in bilgisinin yayımlanmamış bir dersе ya da Bastian’dan gelen kişisel bir iletiye dayanması mümkündür.,TR. ↩
Bir sonraki paragraf, özgün metinde önceki paragrafın sonuna eklenmiş bir dipnot olarak yer almaktadır.,TR. ↩
Bkz. Adam Smith, op. cit., s. 26. ↩
Bölüm I’e. Bkz. Bölüm I’in 2 ve 8 numaralı notları.,TR. ↩
“hiçbir şey yararlı değildir, ancak kişinin ebedî hayatının kurtuluşuna hizmet eden müstesna.” ↩
“yararın kendisi, ebedî hayata ilişkin mülahazalarla ölçülür.” ↩
"Center of gravity" (ağırlık merkezi), "Schwerpunkt"un birebir çevirisidir. Menger'in başlığı "Ueber den Wechsel im ökonomischen Schwerpunkte des Güterwerthes"tir. Özgün metnin tadını yitirmeden daha az hantal bir çeviri yapmak mümkün değildir.—TR. ↩
Buna benzer kayıtsız mübadeleleri kesinlikle iktisadi olmayan olarak sınıflandırıyorum; çünkü bunlarda insanların öngörülü faaliyeti, yol açabilecekleri bütün iktisadi fedakârlıklardan tamamen bağımsız olarak amaçsızca harekete geçirilir. ↩
“yıllık bir ürün vermeyen mülkler, örneğin değerli nesneler, tüketime tahsis edilmiş ürünler.” ↩
“insan ihtiyaçlarının tatminine uygun olan şey.” ↩
“bir insanın bir amacına yönelik her araç.” ↩
“şeylerin yararı hakkında verdiğimiz hüküm . . . onları mal kılar.” ↩
“insanın bu amaca [psikolojik ve fiziksel ihtiyaçların tatminine] araç olarak tanıdığı [şeyler].” ↩
“gerçek bir insan ihtiyacının tatminine uygulanabilir olarak tanınan her şey” (vurgu Menger’e aittir). ↩
“arzın özel denetimi ve rekabetin ortadan kaldırılmasıyla münhasır kılınmış devredilebilir rantlar.” ↩
Bölüm II’ye. Bkz. Bölüm II’nin 9 ve 14 numaralı notları.,TR. ↩
“yalnızca belirli bir özveri karşılığında, emek ya da parasal bedel biçiminde elde edilebilen şey.” ↩
“ticarete konu olabilen ya da en azından ticareti kolaylaştıran şeyler.” ↩
“iktisadın amaçları ve araçları.” ↩
Bu . . . malları, deyim yerindeyse, emekle, tutumlulukla, perhizle, tek sözcükle gerçek özverilerle satın almaya zorlanırız. ↩
“Mülkiyet fikrini bu mallardan ayırmak mümkün değildir. Bunlara sahip olmanın münhasıran onları edinmiş kişiye güvence altına alınmamış olması hâlinde, bu mallar var olmazdı. . . . Öte yandan, mülkiyet, bir tür toplumu, sözleşmeleri ve yasaları öngerektirir. Bu nedenle bu şekilde edinilen servet toplumsal servet olarak adlandırılabilir.” ↩
III. Bölüm, 1. Kısma ilişkin. III. Bölüm’ün 1 numaralı dipnotuna bakınız.,TR. ↩
Bu kaynağı bulamadık. Bununla birlikte, Menger’in göndermesinin şu eser olduğundan şüpheleniyoruz: Dorpat, Kaiserliche Universität, Facultätsschriften der Kaiserlichen Universität Dorpat, dargebracht zur Feier ihres funfzigjährigen Bestehens, vb. Dorpat, 1852, (bkz. Catalogue of the Printed Books in the Library of the British Museum, London, 1881–1900, I, 202).,TR. ↩
“bir şeyin, arzulanan belli bir amacın gerçekleştirilmesi için bir araç olabileceğine dair insan muhakemesince tanınan ilişki.” ↩
“bir dizi örnekte, değer kuramı . . . [bütünüyle] . . . değer sözcüğünün iki anlamının bir birleşimi üzerine inşa edilmiştir.” ↩
“iktisadi davranıştan veya iktisadi mallardan söz edebilmek için, kişiler ile kişiye bağlı olmayan dış nesneler arasında, insanlarca bilinçli olarak kurulmuş potansiyel veya fiili bir ilişkinin her zaman var olması gerekir. Bu ilişki, iktisadi nesneye göre veya iktisat yürüten bireyin bakış açısından ele alınabilir. Nesnel olarak bakıldığında bu, malın yararıdır. Öznel olarak bakıldığında ise malın değeridir. Yarar (elverişlilik, kullanışlılık), bir şeyin bir insan amacına hizmet etmeye uygunluğudur. . . . Değer ise, malın, yararı nedeniyle, iktisat yürüten bireyin bilinçli iktisadi amaçları açısından taşıdığı önemdir.” ↩
“bir malın, onu elde etmek için yapılan fedakârlıklar nedeniyle taşıdığı önem.” ↩
“kullanım değeri ile değişim değeri arasındaki geleneksel ayrım yanlıştır ve değer kavramı hiçbir biçimde, şeylerin yararlı kullanımlara sahip olması etkenine bağlanamaz. Tam tersine, değer kavramı tek biçimlidir; şeylerin servet niteliğini belirtir ve mülkiyete ilişkin yasaların oluşturulmasının bir sonucu olarak somut bir olgu hâline gelir.” (Alıntıdaki vurgular Menger tarafından eklenmiştir.),TR. ↩
III. Bölüm, 2. Kısma ilişkin. III. Bölüm’ün 11 numaralı dipnotuna bakınız.,TR. ↩
Burada verilen Aristoteles pasajı, Menger’in sunduğu Almanca çevirinin sözcüğü sözcüğüne yapılmış bir İngilizce çevirisidir. W. D. Ross’un standart İngilizce çevirisinde (The Works of Aristotle, London, Oxford University Press, 1925, Cilt IX), pasaj şöyle geçer: “bu nedenle tüm mallar bir tek şeyle ölçülmelidir. . . . Talebin, şeyleri tek bir bütün olarak bir arada tuttuğu, insanların birbirine ihtiyaç duymadığı . . . durumlarda değişim yapmamaları olgusuyla gösterilir; oysa biri kendi sahip olduğu şeyi istediğinde bizim yaptığımız gibi değişim yaparız.”,TR. ↩
“insan zihinlerinin eğilimleri değiştiğinden, şeylerin değeri de değişir.” ↩
“yalıtılmış bir birey için bir nesnenin saygınlık değeri, tam olarak onun toplam yetilerinin [emeğinin], o nesneye yönelik arzusuna karşılık gelen veya onu tatmin etmek için harcamak istediği kısmına eşittir.” ↩
“Bir şeyin, ihtiyaçlarımızdan birine hizmet ettiğinde yararlı olduğu söylenir; … bu yarara göre ona az ya da çok saygınlık atfederiz. … İşte bu saygınlık, değer dediğimiz şeydir.” ↩
“Kullanım değeri her zaman bir şeyin insanla bir ilişkisi olduğundan, her mal türünün kullanım değeri, o mal türünün tatmin ettiği insan ihtiyaçlarının büyüklüğü ve sırasıyla belirlenir. İnsanın ve ihtiyaçların bulunmadığı yerde hiçbir kullanım değeri yoktur. Bu nedenle, herhangi bir mal türünün toplam kullanım değeri, insan toplumunun ihtiyaçları değişmediği sürece değişmeden kalır; o türün tek bir biriminin kullanım değeri ise bu toplam kullanım değerinin birim sayısına bölünmesine eşittir. Dolayısıyla birimlerin toplam sayısı arttıkça, türün toplam kullanım değerinden her bir birime atfedilen kullanım değeri kısmı küçülür; tersi durumda da bunun aksi geçerlidir.” ↩
“malların kullanım değerinin tahmin edilmesine ilişkin gerekler, kullanım değeri kavramının kendisinin temel öğelerinden başka hiçbir yerde bulunamaz.” ↩
“Böylece malların kullanım değerinin büyüklükleri (a) tatmin ettikleri insan ihtiyaçlarının yoğunluğuna ve (b) bu insan ihtiyaçlarını tatmin ettikleri yoğunluğa bağlıdır. . . . Bu nedenle, kendisine bir mal türleri sınıflandırması ve ölçeği karşılık gelen bir insan ihtiyaçları sınıflandırması ve ölçeği buluruz.” ↩
“Bir kişinin bir mala olan ihtiyacı ne kadar acil ve o ihtiyaca karşılık gelen malı edinmek ne kadar güçse, iktisadi etkinlik o ölçüde enerjik biçimde yürütülecektir. Bu iki etken (arzunun yoğunluğu ile edinme güçlüğünün derecesi) birbiri üzerinde ne kadar çok işlerse, malın önemi de iktisadi etkinliğe yön veren bilince o kadar güçlü biçimde girer. Değerin büyüklüğüne ve onun değişimlerine ilişkin tüm önermeler bu temel ilişkiye indirgenebilir.” Bu pasaj, elimizdeki tek nüsha olan Schäffle denemesinin yeniden basılmış baskısında bulunamadı. Yeniden basımın, Schäffle’nin özgün makalesinin yalnızca eksik bir sürümünü oluşturması muhtemeldir. Ancak durum böyle olsun olmasın, Schäffle’nin diğer yazılarından, örneğin Das gesellschaftliche System der menschlichen Wirthschaft (Tübingen, 1873, I, 172) eserinden, Menger’in alıntısının Schäffle’nin düşüncesini doğru biçimde yansıttığı oldukça açıktır.,TR. ↩
"Belirli bir malın ölçüsünün, mallar genelinin gidişatına olan ilişkisi." ↩
"Bir malın değerinin gerçek ölçüsü, söz konusu malın büyüklüğünü diğer malların büyüklüklerine bölerek bulunur. Bunu yapabilmek için tüm malların büyüklükleri için ortak bir payda bulunmalıdır. Ancak bu ortak payda ya da mallardaki türdeş öğe, yalnızca onların türdeş doğasında bulunabilir, yani tüm gerçek malların altı öğeden — madde, emek, üretim, ihtiyaç, kullanışlılık ve gerçek tüketilebilirlik — kaynaklanması olgusunda; çünkü bu öğelerden biri ortadan kalkarsa, bir nesne mal olmaktan çıkar. Bu öğeler belirli bir malda yalnızca belirli bir derecede bulunur ve onların büyüklüğü, ayrı ayrı ele alınan her gerçek malın ölçüsünü belirler. Bundan, tüm ayrı malların birbirine olan niceliksel ilişkisinin ya da değerlerinin genel ölçüsünün, malların bu bileşen öğeleri arasındaki oran ile onların bir maldaki büyüklüğünün diğerine göre büyüklüğü tarafından verildiği sonucu çıkar. Dolayısıyla bu ilişkiyi belirlemek ve hesaplamak, değerin gerçek ölçüsünü belirlemektir." ↩
III. Bölüm, 3. Kısma ilişkin. III. Bölüm’ün 15 numaralı dipnotuna bakınız.,TR. ↩
"Tüm ulusların gelişiminin şu ölçüde benzer olduğunu görüyoruz: sermaye, her yerde iktisadi gücünü ancak metalik paranın getirilmesinden ve yaygın kullanımından sonra güçlü biçimde geliştirebilmiş ve daha kapsamlı gücünü ancak daha yüksek uygarlık düzeylerinde ortaya koyabilmiştir." ↩
V. Bölüme ilişkin. V. Bölüm’ün 1 numaralı dipnotuna bakınız.,TR ↩
“dükkânlarda, mağazalarda, panayırlarda, pazarlarda vb. toptan ya da perakende olarak satılan veya arz edilen şey.” ↩
“bir kişinin geçimi için fazla olan ve başkalarına devrettiği şey.” ↩
“Bir meta . . . başkasına verilebilen . . . özellikle başka bir şeyle değişilmek üzere verilebilen herhangi bir şeydir.” ↩
“değişim için hazır tutulan mal stokları.” ↩
"bir teşebbüsün, bağımsız bir mal olarak görünen her ürünü." ↩
VIII. Bölüm, 1. Kısma ilişkin. VIII. Bölüm’ün 5 numaralı dipnotuna bakınız,TR. ↩
“bir at . . . ya da başka bir parasal ödeme.” ↩
Bu göndermeyi doğrulayamadık.,TR. ↩
"değişim veya satış için hazır tutulan mallar." ↩
"satış için belirlenmiş her mal." ↩
"ticaret için belirlenmiş artık mallar." ↩
"satışa ayrılmış kıymetler ve mallar." ↩
"tedavülde bulunan veya tedavüle ayrılmış ürünler." ↩
"ticaret için belirlenmiş muhtelif ürünler." ↩